Nieuwsbericht

Wonderbaarlijk ZZ Leiden komt op 2-0

De wonderen zijn de sportwereld niet uit. Zorg en Zekerheid Leiden kwam zaterdag in een kolkende Vijf Meihal op 2-0 in de halve finaleserie tegen de gedoodverfde kampioen GasTerra Flames. In een wedstrijd, die vijf minuten extra nodig had, van beide ploegen niet goed was, maar qua spanning en intensiteit een dikke tien verdiende, werd het 62-59. ZZ Leiden heeft daardoor in de komende drie wedstrijden (dinsdag, eventueel donderdag en zondag) nog één overwinning nodig om de finale te bereiken.

We zullen er niet te lang bij stil staan wat voor gevolgen een uitschakeling voor GasTerra Flames zou betekenen. De club beschikt over een penningmeester met Griekse kwaliteiten en heeft, volgens eigen zeggen, een finaleserie van zeven wedstrijden (vier thuis) nodig om een financieel debacle te voorkomen. Dat is natuurlijk heel vervelend, maar het gevolg van wanbeleid en goochelen met Monopoliegeld. Geen titel zou bovendien de zoektocht naar een nieuwe hoofdsponsor (het door de belastingbetaler zwaar gesubsidieerde GasTerra stopt) weleens heel moeilijk kunnen maken.

ZZ Leiden slaagde er afgelopen zomer niet in om Arvin Slagter en Ross Bekkering te behouden, omdat er in Groningen kapitale salarissen werden geboden. Eigenlijk kon dat dus niet, zo blijkt nu. In Leiden ging de hand op de knip. Er wordt niets uitgegeven, dat niet eerst binnenkomt. Een gezond standpunt. En als je dan ook nog eens een ploeg blijkt te hebben, die op het moment suprême de stoutste verwachtingen overtreft…

Want zo is het natuurlijk. Als ZZ Leiden twee van de vijf wedstrijden tegen Groningen zou winnen, dan was het seizoen eigenlijk al dik geslaagd. Coach Toon van Helfteren moest even nadenken over deze hypothese. “Toen we Zwolle versloegen in de laatste competitiewedstrijd en vierde werden, kwam een turbulent seizoen ten einde. Met de bekerfinale en de halve finales van de play-offs hebben we het goed gedaan. Als Wright zijn hand niet had gebroken, hadden we misschien derde kunnen worden. 1-1 was op dit moment misschien logischer geweest. Maar ja, NU…”

De coach liet het restant van zijn gedachte aan zijn toehoorders over… Natuurlijk. NU wil ZZ Leiden meer. NU moet ook die finaleplaats er maar komen en vervolgens een prachtige serie tegen vermoedelijk SPM Shoeters Den Bosch. Maar zover is het nog niet. Er moet nog altijd één wedstrijd worden gewonnen.

Wat was het weer een geweldige avond in de uitverkochte Vijf Meihal. Nee, het was op het eerste kwart na niet goed, maar het was play-off-basketball in optima forma, waarvan een neutrale toeschouwer – dat waren er maar een handjevol… - genoten moet hebben. Voor de fans van beide ploegen was het een aanslag op de gezondheid, want de spanning was te snijden. Steeds weer werd een poging om iets uit te lopen teniet gedaan. Het zou niet zo extreem worden als in die beroemde Game 7, maar er waren elementen zichtbaar van die befaamde finale op 29 mei 2011.

Het eerste kwart was goed, al had het slot voor Leiden iets beter kunnen uitpakken, want van 17-10 werd het 18-18. Daarna zakte de kwaliteit van het basketball zienderogen, maar niemand maakte zich daar druk om. Ook niet toen beide ploegen gedurende vijf minuten en dertig seconden droog kwamen te staan op een stand van 25-22 en het tweede kwart een eindstand kende van 9-7.

Veel balverlies (13 voor ZZ en 11 voor Groningen alleen al in de eerste helft) en veel slechte schoten zouden de wedstrijd verder kenmerken. Maar het hoort er allemaal bij, wanneer het om het echie gaat. En om het echie gaat het in een serie tussen Leiden en Groningen. Dat was altijd al zo en daar past deze serie naadloos bij.

Het werd na de rust een nek-aan-nek-race, waarin de ploegen om beurten de leiding namen, maar uiteindelijk de bank opzichten voor een korte pauze bij 42-42. En dat bleef maar doorgaan. Groningen kwam voor via Pryor, Leiden even later na een steal en een dunk van topscorer Wright. Er kwam zowaar even een gaatje van vier punten in het voordeel van Groningen, maar Leiden gaf niet op. Niet voor niets werd bij het voorstellen van de spelers de befaamde uitspraak getoond van de vroegere coach van NBA-ploeg Houston Rockets, Rudy Tomjanovitch: ‘Never ever under-estimate the heart of a champion’.

Een driepunter via het bord (!) van DeJuan Wright zette de zaak weer op scherp bij 53-53 en een fantastisch block van Mohamed Kherrazi op Jason Dourisseau voorkwam op het allerlaatste moment een Groningse overwinning.

Aan het begin van de verlenging leek Groningen met drie belangrijke spelers (Jason Dourisseau, Cashmere Wright en Ross Bekkering) op vier fouten, een probleem te hebben. Maar dat viel mee. De beslissing viel door toedoen van twee spelers, die vorig seizoen nog maatjes waren: Arvin Slagter en Worthy de Jong. Op 58-57 wilde Slagter forceren, maar maakte daarbij een loopovertreding en in de volgende aanval van Leiden pakte De Jong de rebound na een misser van Wright en scoorde 60-57.

Het werd nog even nagelbijten, toen de Groningse Wright twee vrije worpen maakte en de Leidse Wright twee keer miste, maar toen Mike Schachter vanaf de lijn wél zuiver mikte, kon het feest beginnen: two down, one to go!

ZZ Leiden-GT Groningen 62-59 na verlenging (18-18, 9-7, 15-17, 11-11 en 9-6).
Scores Leiden: DeJuan Wright 19 (6 rebounds), Mike Schachtner 11, Josh Duinker 10 (7 rebounds), Worthy de Jong 8 (7 rebounds), Sean Cunningham 5, Kevin Thompson 5 en Whit Holcomb-Faye 2 (6 assists). Topscorers Groningen: Jason Dourisseau 14 en Quentin Pryor 12.
De derde wedstrijd is dinsdag in MartiniPlaza in Groningen (19:30 uur).

FOTO RICHARD KOOLEN